Οίνος ονομάζεται είναι το αλκοολούχο ποτό, που παρασκευάζεται από τη ζύμωση των σταφυλιών ή του χυμού τους (μούστος), μέσα σε (ξύλινα συνήθως) βαρέλια. Η διαδικασία της αμπελουργίας εικάζεται πως έχει τις ρίζες της στην αγροτική επανάσταση και τη μόνιμη εγκατάσταση πληθυσμών με σκοπό την καλλιέργεια, δηλαδή γύρω στο 5000 π.Χ., ενώ η ιστορία του ελληνικού κρασιού εκτείνεται από τον 7ο π.Χ. αιώνα έως σήμερα. Τα κυριότερα συστατικά του κρασιού είναι το αλκοόλ (περίπου στο 10-12%), οι υδατάνθρακες (2,6%), απλά σάκχαρα (0,6%) και νερό (πάνω από 70%). Η περιεκτικότητα σε αυτές τις ουσίες εξαρτάται κάθε φορά από την ποικιλία, το υπέδαφος, τις κλιματικές συνθήκες, αλλά και από την χρονική στιγμή της ωρίμανσης του σταφυλιού.Οίνος

Οι οίνοι ομαδοποιούνται σε τύπους με βάση συγκεκριμένα κριτήρια. Πρώτο κριτήριο διαφοροποίησης των τύπων κρασιού αποτελεί το χρώμα, χαρακτηριστικό που εξαρτάται κυρίως από την ποικιλία αμπέλου που χρησιμοποιείται για την παραγωγή του κρασιού, αλλά και από το είδος της οινοποίησης. Έτσι τα κρασιά διακρίνονται σε: (α) Λευκά, (β) Ροζέ και (γ) Ερυθρά. Δεύτερο κριτήριο είναι η γλυκύτητα,δηλαδή η περιεκτικότητα των κρασιών σε σάκχαρα, με αποτέλεσμα αυτά να διακρίνονται σε: (α) Ξηρά, (β) Ημίξηρα, (γ) Ημίγλυκα και (δ) Γλυκά. Η γλυκύτητα των κρασιών οφείλεται στα σάκχαρα που παραμένουν αζύμωτα, εάν αποτραπεί ή διακοπεί η αλκοολική ζύμωση. Τελευταίο κριτήριο για τους τύπους κρασιών είναι το διοξείδιο του άνθρακα (CO2). Ανάλογα με την περιεκτικότητα τους σε αυτό, τα κρασιά διακρίνονται σε: (α) Ήσυχα, (β) Ημιαφρώδη και (γ) Αφρώδη.

Ο ελληνικός οίνος διακρίνεται από τις εξής πιο γνωστές λευκές ποικιλίες: το Σαββατιανό (Αττική), Μοσχοφίλερο (Μαντίνεια), Ασύρτικο (Σαντορίνη). Οι πιο γνωστές κόκκινες ποικιλίες είναι το Αγιωργίτικο (Νεμέα), Ξινόμαυρο (Νάουσα) και η Μανδηλαριά (Κρήτη). Στην ελληνική νομοθεσία, προβλέπονται τέσσερις ποιοτικές κατηγορίες κρασιών:Οίνος

  1. Επιτραπέζιοι Οίνοι - Vins de Table: Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός στις ποικιλίες ή στις περιοχές προέλευσης των σταφυλιών, έτσι οι οινοποιοί, έχουν την ελευθερία να παράγουν το κρασί που επιθυμούν.
  2. Τοπικοί Οίνοι - Regional Wines: Τα σταφύλια προέρχονται από συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, η οποία είναι χαρακτηρισμένη ως οινοπαραγωγική περιοχή, π.χ. Τοπικός Οίνος Πελοποννήσου, Τοπικός Οίνος Αγίου Όρους, Τοπικός Οίνος Μακεδονίας, κ.λπ.
  3. Οίνοι Ελεγχομένης Ονομασίας Προελεύσεως - O.Π.Ε./ ΑΟC: Πρόκειται για φυσικά, γλυκά κρασιά ποιότητας, συγκεκριμένων ποικιλιών σταφυλιών και περιοχών όπως π.χ. Μαυροδάφνη Πατρών, Μοσχάτος Ρίου, Μοσχάτος Σάμου, κ.λπ.).
  4. Οίνοι Ονομασίας Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητας - Ο.Π.Α.Π./ V.Q.P.R.D. : Πρόκειται για κρασιά ανωτέρας ποιότητας, που φτιάχνονται με σταφύλια από συγκεκριμένες ποικιλίες, τοποθεσίες και τρόπο παραγωγής.

Στα αποστάγματα ανήκουν:

  1. Το τσίπουρο και η τσικουδιά: το παραδοσιακό ελληνικό απόσταγμα στέμφυλων σταφυλής, από ασυνεχή απόσταξη σε άμβυκες, κατόπιν αλκοολικής ζύμωσης των στέμφυλων και κάποιας ποσότητας μούστου. Η διαφορά ανάμεσα σε τσίπουρο και τσικουδιά είναι η διπλή και μονή απόσταξη αντίστοιχα, αν και ούτε αυτό αποτελεί κανόνα.
  2. Το ούζο: προέρχεται μεν από απόσταξη αρωµατισµένης αλκοόλης, αλλά μπορεί να παραχθεί και με τη διαβροχή οινοπνεύματος με αρωματικές ύλες, κυρίως γλυκάνισου και μάραθου. Συνηθώς είναι σε μικρό βαθμό προϊόν απόσταξης (νομικά, τουλάχιστον το 20% του αλκοολικού τίτλου του), ενώ παράγονται και ούζα αποκλειστικά από απόσταξη. 
  3. Λοιπά αποστάγματα: Τεντούρα, Μαστίχα Χίου, Κουμκουάτ Κέρκυρας, Κίτρο Νάξου.